Sumahama

Gisteren vierde ik mijn 24ste verjaardag en dat kon – dankzij/ondanks een schaduwtemperatuur van 32°C en een nergens te bespeuren wolkje aan de hemel – moeilijk binnenshuis gebeuren. Na het uitslapen en uitpakken van de cadeaus (twee paar sneakers van Jana en mijn ouders en een shaved snow maker van Lynn) was het dan ook tijd voor pret. Een bezoek aan Universal Studios of Hirakata Park schoten door mijn gedachten, maar daarvoor was het eigenlijk te warm. En het lokale zwembad met enkele glijbanen en wildwaterrivier hadden we nog geen week eerder bezocht. Dus zijn we voor ons eerste Japanse strandbezoek gegaan (op Lynn haar avontuur op Okinawa na).

Veel nabijgelegen stranden zijn er niet, alhoewel Japan één en al eiland is en we slechts enkele kilometers van de Grote Oceaan verwijderd wonen evenals tientallen miljoenen andere zwemlustige inwoners van groot Osaka. Eigenlijk zijn er zelfs maar twee stranden. Het bekendste, Shirahama in Wakayama, is niet alleen 4 uur (enkele richting) per openbaar vervoer verwijderd van onze voordeur, maar een bezoek kost ook iets meer dan €100 (heen en terug) per persoon aan verplaatsing. Dat is dus voor een andere keer. Het andere strand, Sumahama in Hyogo, ligt 10 minuten voorbij het leuke Kobe dat zich op een uurtje van Ibaraki bevindt. Met een bestemming in het achterhoofd, spotgoedkoop opblaasbaar waterspeelgoed ingeladen en een zwembroek, sunnies en thongs aangeschoten was het tijd om te vertrekken.

Alhoewel het zaterdag en bloedheet was en er duidelijk een schaarste aan fijn zandstranden heerst in deze omstreken, bleek het toch rustig (naar Japanse standaarden) op Sumahama. Het werd dus een heerlijke namiddag ronddobberen in de branding terwijl het macho- en paradeergedrag van anderen te bewonderen van achter spiegelden zonnebrilglazen. Niet alleen de verkoeling en het uitzicht bleken troeven van Sumahama te zijn maar ook de sfeer die er hangt, één die eerder Australisch dan Japans aandoet. Zo verstoppen badgasten hun gebruinde lichamen (zéér on-Japans) er niet voor de zon, ruik je in de vooravond BBQ’s aangestoken worden en schallen vette beats uit de luidsprekers van DJ’s die zich in het park achter het strand hebben opgesteld voor een lange avond. Je zou de sfeer kunnen omschrijven als ‘spring break all summer long‘. Geen wonder dat de Beach Boys in de jaren ’70 een nummer over dit strand schreven.