Archief voor "Wilde Westen"

Eergisteren Nevada, gisteren Arizona en vandaag Utah… de staten passeren sneller de revue dan het aantal donuts die ik de afgelopen 6 dagen heb opgegeten (2 dus). Voor we vandaag de beehive state (Utah) binnenreden hebben we nogmaals de Grand Canyon bezocht, ditmaal in beter weer. Eerst vanuit de lucht en vervolgens met de wagen langs de south rim. Beide routes waren wondermooi, al kan ik niet ontkennen dat de helicoptervlucht gewoonweg nog indrukwekkender was en iets magisch over zich heeft.

Na enkele uren rijden in de zon  – ze is terug – zijn we in de vroege namiddag aangekomen in Kayenta, temidden het reservaat van de Navajo indianen. Op minder dan 20km hier vandaan ligt Monument Valley, dat we daarnet dan ook bezocht hebben. Het begint een cliché te worden maar ook Monument Valley is wondermooi, weliswaar op een totaal andere manier dan de Grand Canyon. Foto’s kan ik even niet toevoegen want het internet hier blijkt net vandaag de geest gegeven te hebben.

Na een korte nachtrust en een laatste rondje cruisen over the strip zijn we deze ochtend richting Arizona vertrokken. Op de grens van de staten Nevada en Arizona ligt de Colorado-rivier en dus ook Lake Mead en de wereldbekende Hooverdam. Deze laatste twee hebben we onderweg kort bezocht, evenals een dozijn trailerparks die – om geheel mysterieuze redenen – op de chaufferende persoon een bepaalde aantrekkingskracht lijken uit te oefenen.

De snelste route moest er ook vandaag aan geloven en heeft ditmaal plaats moeten ruimen voor de legendarische route 66, die op bepaalde stukken zijn naam meer dan eer aandoet. Kleine stadjes waar de tijd al enkele decennia lijkt stil te staan – uit toogverhalen die ik opving blijkt dat ook (bijna) het geval te zijn – sieren op deze plaatsen de weg.

De eindbestemming van vandaag was het hotel van waaruit ik dit bericht schrijf, op minder dan 3 mijl van de ingang van de Grand Canyon. Net toen we in de late namiddag aankwamen vond er een wolkbreuk plaats waardoor we een deel van de voorziene tijd hebben moeten inleveren. Deze plannen we morgen echter in te lopen met een panoramische helicoptervlucht.

“Las Vegas – nacht 5″ zou een betere titel voor deze blogpost geweest zijn, aangezien we de afgelopen dag vooral van Los Angeles naar Las Vegas gereisd hebben. Die trip op zich duurt niet zo heel lang, maar we hebben onderweg een omweg gemaakt langs het Mojave National Preserve: een mooi stukje woestijn met – voor de streek – unieke fauna en flora.

Het was er ook opmerkelijk frisser dan op de snelweg, een hitte die alleen maar toenam bij het naderen van Las Vegas. Toen we rond 16u arriveerden was het zo’n 34°C warm, nu (om 02u in de ochtend) is het er nog steeds 27°C. Het late uur kan ik verklaren door een avondvullende wandeling langs the strip. In één woord adembenemend. Hoe de mens zo’n schijnheilige, oogverblindende, fantasiën strelende stad als Las Vegas heeft kunnen bouwen wordt enkel een groter mysterie door ze daadwerkelijk te bezoeken.

Een city trip (laat staan een huwelijksreis) hierheen zou ik niet meteen aanbevelen, maar als je kan kiezen tussen Las Vegas of Napels zien alvorens te sterven, zou ik toch zonder twijfel voor de eerste stad gaan.

Los Angeles is – zelfs naar Amerikaanse standaarden – geen grote stad, ze is immens. Dat merkten we meteen wanneer we gisterenmorgen naar het vlakbij gelegen Civic Center, “slechts” 3 blocks ver, wandelden. Daar aangekomen hebben we de Walt Disney Concert Hall en het panoramaplatform van het stadhuis bezocht, beide prachtig én gratis.

Na het Civic Center stond Hollywood op het programma. De namiddag hebben we doorgebracht in Universal City, waar de Universal Studio’s en bijhorend themapark gelegen zijn. Niet goedkoop, maar wel veruit het leukste themapark ooit en bovendien zo typisch Amerikaans. Tegen de avond hebben we Hollywood en Sunset boulevard aangedaan, die beide in realiteit wat minder voorstellen dan je er van zou verwachten.

Om de dag af te sluiten zijn we nog even langs Venice Beach gereden om naar het ruisen van de stille oceaan te luisteren. Elk moment vertrekken we opnieuw in Los Angeles en komen vanavond aan in de stad van plezier en verderf: Las Vegas.

Na een ochtendbezoek aan de Rite Aid in Palo Alto zijn we, gezeteld in onze Chevy huurwagen, nog voor de ochtendspits vertrokken naar het Zuiden.

Rond 10u maakten we een pitstop in Monterey, waar we op de Fisherman’s Wharf ontbeten hebben. Van daaruit wilden we via de “1″ langs de kust tot in LA rijden, maar de Californische bosbranden hebben daar een stokje voorgestoken. Na 10 miles moesten we de kustweg inruilen voor de “101″ en zijn zo 100 mijl zuidelijker in San Luis Obispo aangekomen, waar de “101″ en de “1″ elkaar terug tegenkomen.

Na een organische lunch ter plekke en een namiddag vullende rit via het mondaine Santa Barbara zijn we bij het vallen van de avond in Los Angeles aangekomen. Kernwoorden van de dag waren zee, duinen, rooklucht, jaknikkers en aardbeienvelden.

Bij het vallen van de avond zijn we na een etmaal vliegen geland op San Francisco Airport. Na het ophalen van bagage en huurwagen en een half uur rijden schrijf ik dit bericht vanuit een motelkamer in Palo Alto. Voor de Macheads onder ons: ja, dat Palo Alto. Het is middernacht lokale tijd en buiten nog steeds aangenaam warm, niet zoals in België toen we daar rond de middag daar vertrokken.

Morgen staat de 400km lange kustweg naar de city of angels op het programma. Hopelijk kan ik bij het lunchen heel even in de stille oceaan duiken, de laatste op mijn lijstje. Een volgende blogpost volgt wanneer we in Los Angeles zijn aangekomen. In tussentijd probeer ik zoveel mogelijk te Twitteren.