Gedurende de hele dag hebben we het noordelijke deel van de stad te voet – voor de verandering – verkent. Fisherman’s Wharf en Coit Hill, van waarop je een prachtig panorama had op de met zeiljachten bezaaide baai, lagen op de route. Verder hebben we wat gekuierd in de zon. Tegen de avond (lees: vele kilometers later) hebben we een Italiaans restaurant in Little Italy – waar anders – aangedaan om mijn verjaardag te vieren (sorry, ik kon het niet laten).

Morgen vliegen we een dag lang terug naar het oude continent.

Voor de gemakkelijkheid is er zelfs een 49 mile scenic drive voorzien, die je langs de mooiste plaatsen van de stad stuurt. Zo krijg je vele stukken van de stad op korte tijd te zien, die je te voet nooit allemaal zou kunnen bereiken als je een hele week de tijd zou hebben. Japantown, Chinatown (opnieuw), Fisherman’s Wharf, de Golden Gate Bridge, het Prasidio, de stranden, het Golden Gate Park, de Twin Peaks, de wijken Haights, Castro en Mission en nog veel meer hebben we vandaag aangedaan. Een gedetailleerde route vind je hieronder.

In de late namiddag zijn we dan nog even gaan shoppen in Downtown San Francisco. De ketens en prijzen zijn net dezelfde als op de Meir, maar de lage koers van de Dollar maken de stad een waar shopping paradijs.

Vanmiddag zijn we, na het binnenrijden van de stad via de Bay Bridge – met een panoramische stop ter hoogte van Treasure Island – reeds Downtown en chinatown gaan verkennen. Morgen staan hotspots als Lombard Street (de steile kronkelende straat) en de Golden Gate Bridge op het programma.

Nog een leuke anekdote: net toen we het hotel buitenwandelden reed de Google Street View auto voorbij. Binnenkort zijn we dus mogelijk vereeuwigd in de Market Streert van San Francisco.

Morgen trekken we naar San Francisco, volgens velen de mooiste stad van de Verenigde Staten. Of ze New York, dat ik vorig jaar bezocht, van de troon kan stoten laat ik de komende dagen weten.

In de namiddag hebben we Mono Lake, een zoutmeer met koraalachtige kalkformaties die er bovenuit torenen, en Bodie, de meest authentieke Amerikaanse ghost town bezocht. Beide, ondanks de aantrekkingskracht van het vlakbij gelegen Yosemite National Park, meer dan een bezoek waard. Voor dit laatste trekken we morgen een hele dag uit.

Met diep bedoel ik 86 meter onder de zeespiegel en met warm 51°C (21°C is aangenaam, 31°C is warm, 41°C is bloedheet en aan 51°C heeft de vallei zijn naam te danken). Het motel waar we verblijven ligt pal in het midden van het National Park en dat betekent een onmiddellijk droge zwembroek als je uit het lauwe zwembad komt gekropen.

Rondom zijn er unieke rots-, zand- en zoutformaties te bewonderen en wanneer het vannacht afkoelt tot 34°C zou de permanent open hemel voor een prachtig zicht op de sterren moeten zorgen.

Hier stroomt er over de gehele breedte van de canyon de Virgin River. Verder trekken naar het smalste deel betekende dus blootvoets 2 mijl door de rivier ploeteren met water tot aan de knieën (als je de juiste route in het water vond). Drie uur later hadden we weer de vaste grond van Utah onder onze voeten. Lang zal dat niet meer duren, want morgen trekken we via Nevada terug naar Californië.

Deze ochtend stond er weer een National Park met een naam waarachter een legende schuil gaat op het programma: Capitol Reef. Het park bestaat uit een mijlenlange massieve muur van rotsen, vergelijkbaar met een koraalrif. Vlakbij staan er dagoba-vormige rotsen die lijken op het Capitool in Washington D.C. Combineer beide en je krijgt Capitol Reef (dat oorspronkelijk Wayne Wonderland heette).

Na een wandeling door de diepe canyons van Capitol Reef zijn we verder naar het zuiden getrokken richting Bryce voor het wondermooie Bryce Canyon National Park, aan de rand waarvan ons Motel zich bevindt. In de namiddag hebben we alle panoramische uitkijkpunten per wagen bezocht en morgenvroeg staat het mooiste wandelpad op het programma. Hieronder volgt alvast een sfeerbeeld van Bryce Canyon.

Niet achter elk nationale park dat we vandaag bezochten gaat echter een legende schuil. Zo is Canyonlands National Park gewoonweg een reusachtig park dat vele – u raadt het nooit – canyons omvat. Het park is zo uitgestrekt (1350 vierkante kilometer) dat we “maar” één derde bezocht hebben: Island in the Sky.

Na de middag stond het wereldberoemde Arches National Park op het programma. Eén van de natuurlijke stenen bruggen is zelfs hét symbool bij uitstek van de staat Utah. In dit enorme park zijn er echter velen te bezichtigen en nog eens veel meer in wording. Morgen trekken we weg uit Moab richting Bryce, een lange rit die volgens velen meer dan de moeite waard is.

Nog geen 10 mijl verder ligt Goosenecks State Park, niet groter dan één uitzichtpunt. Erg is dat niet, het park is (net als Valley of the Gods) gratis en in één woord adembenemend. De San Juan rivier meandert er ver in de diepte over een lengte van 6 mijl en legt daarbij een afstand van niet meer dan 1 mijl in vogelvlucht af.

Later op de dag hebben we de Navajo Twin Rocks, Church Rock, Needles Overlook (ongetwijfeld het mooiste panorama ter wereld), Wilson Arch en Looking Glass Rock bezocht, allemaal unieke rotsformaties. Droom bij het onderstaande beeld gerust weg, maar weet dat het in het echt allemaal nog veel mooier is.