Archief voor "Kyoto"

Een waterval aan blogposts deze week, en het is nog niet voorbij. Vanavond vertrekken we immers op skireis naar Nozawa Onsen, maar gisterenavond waren het de met papieren lantaarns verlichtte straten van Higashiyama, Kioto die een glimlach op mijn – achter een fototoestel verstopte – gezicht toverden.

Net zoals tijdens de Arashiyama hanatouro, enkele maanden geleden, wordt gedurende tien dagen een netwerk aan op zich al pittoreske straten ‘s avonds extra verlicht. En dat houdt niet op bij de papieren lantaarns die de oude straatstenen van een warme gloed voorzien. Ook tempels, authentieke woningen en de natuur worden van een laagje lichtverf voorzien. Die schoonheid spoort menig vrouwelijk Japanner dan weer aan om zich traditioneel te kleden (lees: op te maken als een maiko). Daarbij kwamen nog enkele spontane sneeuwvlokken en het winterwonderland tafereel was compleet. En dat eigenlijk gewoon op mijn weg naar huis.

Alhoewel ik tewerkgesteld ben aan Kyoto University lijk ik in mijn vrije tijd meer met (buitenlandse) studenten en professoren van Osaka University op te trekken. Dat komt omdat Lynn met de regelmaat van de klok wordt uitgenodigd op de leukste en meest extravagante gebeurtenissen en het steeds gedaan krijgt dat ik ook mee mag. Zo geschiedde ook gisteren.

Net nadat de piek van de herfstkleuren gepasseerd is en voordat de kerstcake wordt aangesneden is het in Japan de tijd van de ライトアップ of light up. Honderden fakkels, duizenden spots en miljoenen LED-lampjes verlichten dan Japanse tempels, oude wijken of speciaal opgetrokken constructies. Eén van die plaatsen is het rustieke Arashiyama nabij Kioto.

Daar hadden we gisteren een afspraak in het salon van één van Lynn haar professoren samen met een zestal andere buitenlandse studenten voor matcha en mochi. Nadien – wanneer de zon zich had ingeruild voor de maansverduistering – konden we (evenals een belachelijke hoeveelheid Japanners) genieten van de opgelichte bruggen, schrijnen, heuvelflanken en bamboebossen in en rond het stadje.

Vervolgens trokken we richting Kioto voor een diner in één van de duurste restaurants die ik hier reeds bezocht heb. Maar van dat prijskaartje hoefden wij ons (gelukkig) niets aan te trekken. Al voel ik me wel een beetje schuldig over hoe zwaar ik weer getrakteerd ben zonder zelfs maar op de ‘juiste’ universiteit te zitten. Maar dat verhinderde de verfijnde smaak en pret van een avondje onder buitenlanders allerminst.

Lees verder

Exact een week na mijn bezoek aan het Tofukuji was het nog eens tijd om de Japanse herfstbladeren – ditmaal in een verder gevorderd stadium – een bezoekje te brengen. Daar waar het Tofukuji zowat bovenaan elk koyo-lijstje staat is het Shinnyodo, vlakbij mijn campus gelegen, nagenoeg onbekend. Maar dat contrast gaat niet op voor de pracht van het felle kleurenpalet.

Oranje, geel, rood en groen wisselden elkaar af in een strijd om de tempels, schrijnen en pagode op het domein van het Shinnyodo (voluit: Shinso-gokuraku-ji) te sieren. Een nieuwe herfstlievelingsplek in Kioto was geboren.

Lees verder

Japan is één van de weinige gebieden in Azië dat vier uitgesproken seizoenen kent (winter, lente, zomer en herfst dus). En daar zijn ze dan ook apetrots op. Nu ja, niet echt op hun bloederig warme zomer maar wel op hun fijne poedersneeuw, ontelbare kersenbloesems (sakura) en vurig pallet aan herfstkleuren (koyo).

De meeste toeristen bezoeken dit prachtige land in het voorjaar vanwege de witroze bloemen die aan de helft van Japans (doelbewust aangeplante) bomen verschijnen, maar ik plaats persoonlijk de metersdiepe poedersneeuw en – vooral – de herfstbladeren hoger op de trap der esthetica. En met mij mijn drang om alles wat mooi is fotografisch te documenteren.

Tijdens de laatste weken ben ik er dus een paar keer op uitgetrokken om de Japanse esdoorns en notenbomen in hoge concentratie en het nabijzijn van eeuwenoude tempels te vereeuwigen. De eerste locatie was het Tofukuji in het Zuiden van Kyoto. Alhoewel ik reeds vroeg op de ochtend aanwezig was, waren de busladingen vol Japanse toeristen (ja, hier reizen ze ook zo) dat ook. Gelukkig bevinden de meeste herfstbladeren zich boven de hoofden en kon dus niemand voor mijn lens springen. Later ontdekte ik nog een prachtig stukje tempelgrond met nagenoeg evenveel herfstkleuren dat overduidelijk door de georganiseerde reizen en wandelmapjes werd overgeslagen. Heerlijk, zo genieten van al die felle kleuren met een drankje en telelens in de hand.

Lees verder

Tijdens de trip naar Nishi-Awa hadden onze Iraanse vrienden, de Shahmirzadis (the legend holds that the ancestors of Shahmirzadis were exiles from the ancient Shah, the title of the ruler of certain Southwest Asian and Central Asian countries, especially Persia), ons bij hen thuis uitgenodigd in het Zuiden van Kioto voor twee maaltijden aan Iraanse delicatessen en een fietstocht langs de Japanse bezienswaardigheden in de buurt gehuld in dieprode herfstkleuren.

Zo belandden we gisterennamiddag in het duizend jaar oude Byodo-in, langs de oevers van de Ujigawa rivier geflankeerd door theeplantages en aan de voet van het rood-witte Fushimi-Momoyama kasteel.

Byodo-in

De tempel is oorspronkelijk gebouwd in 998 tijdens de Heianperiode. Het gebouw was toen een villa voor Fujiwara no Michinaga, een van de machtigste leden van de Fujiwarafamilie. De villa werd in 1052 door Fujiwara no Yorimichi omgebouwd tot tempel. Het bekendste gebouw van de tempel is de fenikshal (鳳凰堂 hōō-dō) of de Amitabhahal. Deze is gebouwd in 1053. Het is het enige originele gebouw dat vandaag de dag nog overeind staat. De overige tempelgebouwen sneuvelden tijdens een burgeroorlog in 1336.

Fushimi-Momoyama kasteel

Het kasteel Fushimi-Momoyama (伏見桃山城, Fushimi-Momoyama-jō) is een kasteel gelegen in de wijk Fushimi van Kioto, Japan. Het werd oorspronkelijk gebouwd door Toyotomi Hideyoshi en voltooid in 1594.

Het was tevens de eerste weekenddag sinds lange tijd dat het weer om over naar huis te schrijven was, dus zowat alles zat mee. Van saffraanthee met rozijnen tot Perzische superhits.

Lees verder

Voor Kioto, de parel der oude Japanse hoofdsteden en thuisplaats van mijn bureau, trokken we twee dagen uit. Veel te weinig volgens sommigen – er valt immers zoveel te zien – maar net goed volgens ons. Zo ben je genoodzaakt om het bij de crème de la crème te houden, waardoor je minder kans loopt dat de tempelmoeheid toeslaat. Want tempels, schrijnen, architecturale statements en andere bezienswaardigheden zijn er overal in Kioto, maar wij hielden het dus op de mooiste: het Yasaka schrijn, de Nishiki markt waar alles Japans en eetbaars te koop is, de oude wijk Higashiyama, de Motomachi en Teramachi winkelstraten, het zilveren paviljoen met zijn fenomenale steentuin, de Gion geishawijk, het gouden paviljoen dat schitterde in de namiddagzon, de Ryoanji tempel met de (ietwat teleurstellende) bekendste steentuin ter wereld en – onze favoriete tempel – de imposante Kiyomizudera.

Net buiten Kioto bezochten we het Fushimi Inari schrijn, bekend omwille van zijn duizenden (letterlijk te nemen) torii die elkaar met een dertig centimeter speling opvolgen van voet tot top van de berg. Ook het hypermoderne station van Kioto pikten we onderweg mee.

Amanohashidate of ‘brug in de hemel’ is één van de drie beroemde zichten van Japan. In het land van de rijzende zon maken ze trouwens graag lijstjes van drie: de drie mooiste (berg)kastelen, de drie bekendste festivals, de drie beste nachtzichten, de drie oudste/bekendste kuuroorden,… Maar van al die lijstjes is dat van de drie beroemdste zichten heer en meester. De andere twee zichten zijn trouwens Matsushima en Miyajima. Dat laatste stond een dikke week later op het reisprogramma.

Amanohashidate is a 3.6 kilometer long, pine tree covered sand bar, spanning across Miyazu Bay on the Tango Peninsula in northern Kyoto Prefecture. It is ranked as one of Japan’s three most scenic views (nihon sankei).

To view the sand bar as a “bridge in the heaven”, turn your back towards the bay, bend over and look at it from between your legs. Travelers to Amanohashidate have been doing so for more than a millenium.

At the southern end of the sand bar, which is just a few steps from the railway station, stands Chionji, a nice Buddhist temple with a small tahoto, a kind of pagoda which still resembles the Indian stupa more than the more common three and five storied Japanese pagoda.

Zoals hierboven beschreven geschiedde. Onze eerste stop – na een lunch te midden van de naaldbomen in het mulle zand van de zandbank – was de zetellift die ons naar een bergtop ten Noorden van ‘de brug’ bracht. Het voornamelijk op kinderen gerichte pretparkje op diezelfde locatie wist ons niet zo te boeien, maar het uitzicht over de golf en binnenzee is er fenomenaal. Beter dan het uitzichtpunt aan de overkant als het je louter om de zandbank en bijhorende tussen-de-benen-foto te doen is. Al heb je van daaruit een nog breder zicht op de omgeving en is het volledig gratis als je de auto en de benen pakt in plaats van de kabelbaan (die trouwens maar tot een lager punt gaat).

Vandaag geschiedde onze laatste trip van 2010. Vanaf morgen is zowat elke toeristische attractie in Japan gesloten voor de feestdagen tot begin Januari 2011. Dankbaar onderwerp van onze interesse was ditmaal het Umekoji stoomtreinmuseum.

Umekoji Steam Locomotive Museum (梅小路蒸気機関車館) is a railway museum located in Shimogyō-ku, Kyoto, Japan. Opened in 1972, the former locomotive depot preserves 19 steam locomotives.

At the center of the museum is a 20-track roundhouse built in 1914. It was built surrounding a turntable and houses and exhibits the preserved locomotives. The roundhouse is an Important Cultural Property designated by the government of Japan as the oldest reinforced concrete-made car shed extant in Japan.

Na een trage rit – geen wonder dat cowboys geen enkel probleem hadden met het te paard overvallen van stoomtreinen – op een klassieker uit 1914 verkenden we de achttien andere modellen die netjes stonden opgesteld in een tot museum omgetoverde oude stalplaats. Aan de buitenzijde van dit gebouw is een impressionante heden nog steeds operationele draaischijf annex watertankstation te bezichtigen waarvan hieronder een filmpje. Foto’s vind je op Facebook.

Lees verder

In Japan zijn er een aantal weekends waarop het binnenlands toerisme uit zijn voegen barst. Twee daarvan hebben met de Japanse bomen te maken. In het voorjaar heb je de kersenbloesems. In het najaar de herstbladeren. Het ideale moment om die laatste te bewonderen was – volgens héél véél Japanners en onszelf – vandaag.

De twee beste plaatsen om dat in de Kansai regio te doen zijn Minoo park en Arashiyama. Omdat we vlakbij een snelle treinverbinding wonen naar beide, konden we ons een trip naar – het anders vanuit Osaka verder gelegen – Arashiyama tijdsgewijs perfect veroorloven. Dit stadje is een district van Kyoto gelegen aan de Oi rivier tegen één van de bergflanken aan die Kyoto omringen. Op het programma stonden het zonovergoten Iwatayama Monkey Park, de met volk overladen Moon Crossing Bridge of Togetsukyō, een glimp van de Tenryū-ji (de belangrijkste tempel van de Rinzai school, één van de twee grootste strekkingen van Zen Boeddhisme in Japan), enkele feeëriek verlichte bamboebossen en Ōkōchi Sansō (een prachtige villa van een steenrijke Japanse acteur). Omdat beelden meer zeggen dan… deel ik hieronder enkele foto’s.

Lees verder