Archief voor "Hyogo"

Onze lange rondreis langs het Izu schiereiland, dwars doorheen de Japanse alpen en langs de Japanse Westkust eindigde de voorgaande dag in Ibaraki. Zeg maar bij ons thuis. Ook voor mijn ouders zou dit gedurende vijf dagen een uitvalsbasis worden om de regio met de hoogste concentratie aan bezienswaardigheden in Japan te verkennen: Kansai.

De eerste dag stonden Kobe (herinner u ‘het Yokohama van het Zuiden’) en Sumahama gepland vanwege het voorspelde goede weer. In Kobe bezochten we de pittoreske handelaarswijk Kitano, Chinatown, de brede moderne winkelstraten en kleine zaakjes onder het spoor, Meriken Park en Kobe Harborland. Een deel daarvan in de voormiddag, een deel ‘s avonds. Want tussenin brachten we een bezoek van enkele uren aan het strand van Suma, gelegen op een half uurtje van centraal Kobe.

Tot onze grote verbazing waren alle houten cafés en restaurants op het strand – die afgelopen zomer nog permanente structuren leken – verdwenen. Evenzo waren de vele badgasten. Gelukkig stonden de palmbomen er nog en was het aangenaam uitrusten op het strand. Het water zelf was nog net warm genoeg voor een aangename zwempartij, al was duidelijk niet iedereen het daarover met me eens.

Oorspronkelijk wilden we nabij Amanohashidate logeren, maar alle hotels waren er zo ongelofelijk duur met als enige meerwaarde de nabijheid tot de zandbank in kwestie. Dan maar op zoek naar een even stevig geprijsd hotel aan de Japanse Westkust dat wel een unieke meerwaarde biedt. En zo belandden we in Kinosaki Onsen, een kuuroord ontsproten rond een zevental publieke baden die het vulkanisch opgewarmde water uit de ondergrond gebruiken om Japanners van heinde en verre aan te trekken.

Overal in Japan (en Taiwan) zijn er dergelijke dorpjes, maar Kinosaki Onsen is anders. Eerst en vooral zijn de voornaamste baden hier de publieke baden (en niet die van het hotel zelf), wat iedereen de straat opstuurt. Ten tweede moet je traditionele Japanse kledij aanhebben om de badhuizen binnen te mogen. Dat zorgt voor een straatbeeld vol gasten die in een kimono of yukata gekleed gaan terwijl ze op houten geta sloffen. Tot slot zijn alle badhuizen (en de meeste hotels) gelegen rond een gezellig kanaal voorzien van pittoreske bruggen en treurwilgen die ‘s avonds feeëriek verlicht worden. Dat alles maakt de sfeer uniek en simpelweg fantastisch. Ook de tijd van het jaar was ideaal om bij het buitenkomen van de 57°C warme baden te kunnen afkoelen zonder risico op een stevige verkoudheid de volgende ochtend.

Gisteren vierde ik mijn 24ste verjaardag en dat kon – dankzij/ondanks een schaduwtemperatuur van 32°C en een nergens te bespeuren wolkje aan de hemel – moeilijk binnenshuis gebeuren. Na het uitslapen en uitpakken van de cadeaus (twee paar sneakers van Jana en mijn ouders en een shaved snow maker van Lynn) was het dan ook tijd voor pret. Een bezoek aan Universal Studios of Hirakata Park schoten door mijn gedachten, maar daarvoor was het eigenlijk te warm. En het lokale zwembad met enkele glijbanen en wildwaterrivier hadden we nog geen week eerder bezocht. Dus zijn we voor ons eerste Japanse strandbezoek gegaan (op Lynn haar avontuur op Okinawa na).

Veel nabijgelegen stranden zijn er niet, alhoewel Japan één en al eiland is en we slechts enkele kilometers van de Grote Oceaan verwijderd wonen evenals tientallen miljoenen andere zwemlustige inwoners van groot Osaka. Eigenlijk zijn er zelfs maar twee stranden. Het bekendste, Shirahama in Wakayama, is niet alleen 4 uur (enkele richting) per openbaar vervoer verwijderd van onze voordeur, maar een bezoek kost ook iets meer dan €100 (heen en terug) per persoon aan verplaatsing. Dat is dus voor een andere keer. Het andere strand, Sumahama in Hyogo, ligt 10 minuten voorbij het leuke Kobe dat zich op een uurtje van Ibaraki bevindt. Met een bestemming in het achterhoofd, spotgoedkoop opblaasbaar waterspeelgoed ingeladen en een zwembroek, sunnies en thongs aangeschoten was het tijd om te vertrekken.

Alhoewel het zaterdag en bloedheet was en er duidelijk een schaarste aan fijn zandstranden heerst in deze omstreken, bleek het toch rustig (naar Japanse standaarden) op Sumahama. Het werd dus een heerlijke namiddag ronddobberen in de branding terwijl het macho- en paradeergedrag van anderen te bewonderen van achter spiegelden zonnebrilglazen. Niet alleen de verkoeling en het uitzicht bleken troeven van Sumahama te zijn maar ook de sfeer die er hangt, één die eerder Australisch dan Japans aandoet. Zo verstoppen badgasten hun gebruinde lichamen (zéér on-Japans) er niet voor de zon, ruik je in de vooravond BBQ’s aangestoken worden en schallen vette beats uit de luidsprekers van DJ’s die zich in het park achter het strand hebben opgesteld voor een lange avond. Je zou de sfeer kunnen omschrijven als ‘spring break all summer long‘. Geen wonder dat de Beach Boys in de jaren ’70 een nummer over dit strand schreven.

Elke maand lijkt Hankyu – mijn favoriete treinbedrijf – wel een reden te hebben om je ergens naartoe te kunnen sporen waar je, gepakt tussen met DSLR’s overladen Japanners, naar een tijdelijk fenomeen kan gaan kijken. Arashiyama en Minoo park zijn de revue al gepasseerd op deze weblog, gisteren stond de Kobe Luminarie op de agenda.

Kobe Luminarie (神戸ルミナリエ) is a light festival held in Kobe, Japan, every December since 1995 and commemorating the Great Hanshin earthquake of that year. The lights were donated by the Italian Government and the installation itself is produced by Valerio Festi and Hirokazu Imaoka.

Lights are kept up for about two weeks and turned on for a few hours each evening. Each light is individually hand-painted. Major streets in the vicinity are closed to auto traffic during these hours to allow pedestrians to fill the streets and enjoy the lights. It is viewed by about three to five million people each year.

Alhoewel menig Japanner mij probeerde te destabiliseren door onaflatend tegen me aan te botsen, heb ik toch geprobeerd enkele foto’s voor jullie te nemen.

Lees verder

Afgelopen weekend hebben we het er eens goed van genomen. We zijn op luxetrip geweest naar het gerenommeerde kuuroord Arima Onsen. Het mild radioactieve water dat daar in de warmwaterbronnen opwelt schijnt zeer goed te zijn voor huid, lever en bloedsomloop. Sinds de achtste eeuw of vroeger bezoeken notabelen hierom deze plek.

Noch het helende water, noch het feit dat we een hotel voor ons alleen hadden afgehuurd was de hoofdreden voor ons bezoek. Het wereldvermaarde Kobe beef – en dus het diner – was dat wel. De hoteleigenaar was voor zijn pensioen chef in een Japans sterrenrestaurant en dus de best denkbare gids om ons naar ‘s werelds fijnste vlees te leiden. Of het zijn €100 per portie waard is zijn we nog niet helemaal uit, maar dat bewijst op zich hoe ongelofelijk lekker het was. Vlees smolt nog nooit zo op mijn tong na even shabu shabu te zijn gekookt.

Na het eten hebben we de karaoke kamer van het hotel ingepalmd voor mijn eerste Japanse zangervaring. De volgende ochtend hebben we nog even het stadje Arima Onsen – waar de bomen al in mooie herfstkleuren stonden – verkend. Het stadje ligt in de schaduw van Mt. Rokko, die aan de andere kant de natuurlijke grens van de stad Kobe vormt. Je kan er met de trein of bus eenvoudig rond als je naar Kobe wil, maar wij verkozen de scenic route.

Met behulp van een spectaculaire ropeway (omhoog) en een cablecar (omlaag) is Mt. Rokko een avontuur op zich, al kan de epische muziek in beide vervoersmiddelen aan die mening hebben toe bijgedragen.

Kobe is de stad die naast Osaka in de Kansai baai ligt en er naadloos in overloopt. Desondanks – en ook wel door de aardbeving die in 1996 de stad bijna met de grond gelijk maakte – heeft Kobe een totaal andere sfeer. De voetpaden zijn er breed en verzorgd, de straten bevatten amper auto’s en sommige wijken doen bijna Europees of Amerikaans aan. Kortweg: een leuke stad en verademing ten opzichte van Osaka (dat op zich een verademing is ten opzichte van Tokyo).

Lees verder