Archief voor "Hokkaido"

Het heeft enige tijd geduurd – mede omwille van de fantastische reis langs de oostkust van Australië – maar de compilatie van onze tweedaagse sneeuwpret in de superlatiefmagneet die het Niseko United skigebied heet is voltooid. Geniet hieronder mee van de lage bevolkingsdichtheid op de piste, het unieke nachtskiën, de staalblauwe hemel en het prachtige permanente uitzicht op Mount Yosei.

Tijdens de laatste 20 uur van onze vierdaagse reis naar Hokkaido stond nog een dagje citytrippen in Sapporo ons op te wachten. Omdat we op dag één het hele centrum al hadden uitgekamd – buiten het oude prefectuurhuis dat we op mysterieuze wijze over het hoofd gezien hadden – zijn we naar één van de  diep ondergesneeuwde buitenwijken getrokken. Meer bepaald naar het Hokkaido Pioneer Village.

A large historical village on the outskirts of Sapporo, offers a snapshot of Japan in the newly-industrialised age. The front gate (an old railway station) opens up into a series of opens alleys and buildings of the style pre-20th century. Also a variety of different gardens and shrines.

Gelijkaardig aan het volkshuizenpark in Osaka, staat ook hier een verzameling van oude Japanse gebouwen opgesteld die, in dit geval, van over heel het eiland op één locatie zijn samengebracht en op prachtige wijze worden voorgesteld. De meters diepe sneeuw toverde het park om in een magische plaats waar het niet moeilijk was om jezelf in het achttiende-eeuwse Japan te wanen waar je in je kimono op geta doorheen de sneeuw sloft naar de Shinto tempel. Het was er zo betoverend dat de dag voorbij vloog voor we er erg in hadden.

We hadden op het einde van de dag dan ook maar net genoeg tijd om onze vlucht te halen. In het half uur voor vertrek zijn we er echter wel nog in geslaagd om een Gengis Khan – dat andere (naast de ramen met krabbenpoten) heerlijke streekgerecht – te verorberen. Als afsluiter nog enkele sfeerbeelden van onze laatste dag sneeuwpret op Hokkaido.

Lees verder

Na in vergelijking met de vorige dagen – respectievelijk om 04u30 en 07u00 – op een redelijk uur te zijn opgestaan hebben we onze ski’s en snowboard aangetrokken voor een laatste zestal uur op de nagenoeg perfecte pistes van Niseko United. In de namiddag scheen de zon weer fel in een kraakblauwe hemel, maar in de voormiddag werd de bergtop gesierd door een dichte sluier van mist.

Hierdoor hebben we het vierde skigebied, Annapuri, vandaag helaas niet kunnen bereiken. De shuttlebus deed er te lang over – waardoor we teveel sneeuwpret zouden missen – en de off piste doorsteek was simpelweg onvindbaar. Maar in ruil hebben we kosteloze pret gehad in Niseko, Hanazono en Hirafu. In dat laatste gebied, waar we nog geen 12u voordien nog door de helverlichte nacht scheurden, was de sneeuw vandaag iets harder en van mindere kwaliteit, maar Niseko maakte dat allemaal goed. Het merendeel van onze dag hebben we dan ook daar gespendeerd.

Waar we gisteren schreven over nagenoeg niemand op de pistes in Hirafu, leek Niseko in vergelijking wel uitgestorven. En dat is uiteraard een goede zaak. Prachtige blauwe en rode pistes die doorheen het berglandschap golven en steevast bedekt zijn met een laagje verende sneeuw. Of in één woord: zweven.

Nog één ding over de Aussies: wat zijn ze oud. In Europa lijkt 90% van de personen op de piste wel tussen de 16 en de 26 te zijn. Hier is hetzelfde percentage dat niet. Mannen met baarden, vrouwen met kinderen. Die Australiërs vind je blijkbaar op latten of een plank in de sneeuw terug. Enkel wij en de Japanners – wat ondertussen bijna hetzelfde is – leken wel de uitzondering op de regel. Maar zoveel mensen waren er zoals gezegd niet. Dus ook niet zo’n normatieve regel.

Momenteel zitten we op de bus terug naar Sapporo, waar we een Gengis Khan plannen. Of in het Nederlands: een BBQ met schapenvlees. Daarna kunnen we onze verzuurde spieren hun verdiende rust gunnen. Vandaag geen foto’s, maar zeer binnenkort komt de beloofde montage eraan.

Lees verder

Belofte maakt schuld. Ik had gisteren beloofd over het nachtleven in Sapporo te bloggen en ik hou mijn woord. In tegenstelling tot Osaka, waar ik de stad gisteren nog mee vergeleek, bestaat het nachtleven hier naast eten – de eeuwige klassieker in Japan – uit naar schaars geklede jongedames kijken tegen torenhoge inkomprijzen. Toegegeven, dat kan overal in Japan. Maar centrum Sapporo lijkt in vergelijking ‘s avonds wel één qartier rouge. Veel leuks dus om handen (heb je’m), maar een chronisch geldtekort, een vriendin en een brok waardigheid stonden dat in de weg. Dan maar welverdiende nachtrust na een uitputtende dag. Platte vissen die we zijn.

Vanmorgen moesten we er weer vroeg uit. Ditmaal voor een drie uur durende rit naar één van Hokkaido (lees: Japan. lees: het oostelijk halfrond) zijn beste skigebieden: Niseko United. Dit bestaat uit twee dorpen met gelijknamige skigebieden, Niseko Village en Hirafu, en twee skigebieden die via de top te bereiken zijn, Hanazono en Annapuri. Samen goed voor een fantastische 55km sneeuwpret met een verticaal verschil van één kilometer. Van negen uur ‘s ochtends tot negen uur ‘s avonds. Dat kwam vandaag neer op 3/4 stralende zon gecombineerd met hemelsblauwe lucht en 1/4 nachtskiën. En dat laatste is zonder enige twijfel de vetste ervaring ooit meegemaakt. Overdag was er al niet veel volk op de pistes – heerlijk, 4m sneeuw met een vers laagje bovenop en enkel het gekraak ervan rondom je heen – maar ‘s avonds had je de berg letterlijk voor je alleen. En dat in een mysterieuze sfeer die moeilijk te beschrijven is in woorden. Omdat we er geen genoeg van konden krijgen zaten we dan ook als allerlaatste nog op de berg.

Naast de pret zelf is ook het skigebied een toelichting waard. Vanop elke piste heb je immers een ronduit prachtig uitzicht op Mt. Yotei (de mooiste berg van Hokkaido die zeer veel weg heeft van de beroemdere Mt. Fuji nabij Tokyo) en de Japanse vlaklanden. Het merendeel van de liften heeft hier overigens geen enkele vorm van beveiliging buiten sporadische opschriften zoals ‘please don’t jump from lift’. Tot slot is er in ons skidorp, Hirafu, niet bijster veel te beleveren buiten socializen met de relatief vele Aussies die hier verblijven. Positief is wel het goedkope eten mits je wat zoekt.

Na vandaag vooral Hirafu en Hanazono uitgeprobeerd te hebben staan morgen vooral de andere twee skigebieden plus wat off piste gepland. Enkele foto’s vinden jullie alvast hieronder. Naar goede gewoonte zit daar weer een foto van eten tussen. Hokkaido is immers niet alleen gekend voor krab ramen, maar ook voor zijn lamsvlees (dat nergens anders in Japan te verkrijgen is). Heerlijk. De gemonteerde video van onze avonturen op de piste volgt later.

Lees verder

Na deze ochtend om het ongoddelijke 5u naar de luchthaven van Kobe – op zo’n anderhalf uur van onze woonplaats – vertrokken te zijn en tegen een normaal ontbijtuur in de New Chitose luchthaven neergestreken te zijn, stond Sapporo op de agenda. Deze vijfdegrootste stad van Japan vormt het hart van Hokkaido, het Noordelijke grote eiland dat in de zomer doet denken aan een Provence afgewisseld met prachtige natuurparken en in de winter aan de grootste sneeuwmassa van Azië. En net voor die meters wit waterpoeder zijn we gekomen. Het hoogtepunt van onze reis bestaat immers uit een tweedaagse op de beste skipistes van dit halfrond, maar vandaag dus eerst Sapporo.

Sapporo is op zich een stad met weinig om het lijf. Een beetje zoals Osaka. De bezienswaardigheden zijn op één hand te tellen en het eten is de voornaamste reden van bezoek. De lokale, maar helaas ietwat dure, specialiteit – ramen met krabbenpoten – hebben we dan ook met smaak naar binnen gewerkt als lunch. Daarna hebben we het Odori park, waar twee weken geleden nog het vermaarde Sapporo Snow Festival werd georganiseerd, verkend. Een stukje daarvan is sinds verleden week omgetoverd tot het Waku Waku Winter Land. Deze bestaat voornamelijk uit een langlaufpiste en tube sliding ramp die zijn gebouwd met de gerecupereerde sneeuw van het festival. Gratis en leuk, al hadden we stiekem op meer gehoopt. Die duizenden kuub sneeuw waar niets mee gedaan werd mocht voor ons ook best in een schans omgetoverd worden.

Vervolgens hebben we wat doorheen het stadscentrum gezwalpt. De weg bracht ons van de typische Japanse shopping malls (als je ze in één stad hebt gezien heb je ze allemaal gezien) naar achterstraatjes waar de sneeuw als een spekgladde laag de voetpaden bedekte. Ergens onderweg zijn we de Nijo Ichiba vismarkt tegengekomen: het Noordelijke equivalent van de Tsukiji Fish Market in Tokyo (die volgens mij toch een stuk groter is).

Momenteel zijn we net het hotel ingecheckt voor een kleine lekker warme rustpauze waarin we kunnen uitzoeken wat vanavond nog uit te steken in deze grootstad. Morgen daarover meer. Hieronder enkele foto’s uit het winterse Sapporo en een kleine bonus.

Bonus filmpje:

Lees verder