Archief voor "Japan"
Osaka Station City schattenjacht
Twee uur reizen (enkele weg) voor een portie stevig geprijsde Zweedse gehaktballen in een interieurwinkel? Een mens doet gekke dingen als hij in Japan woont. Gelukkig – en omdat het filiaal zich letterlijk ergens en nergens in de reusachtige haven van Osaka bevindt – rijdt er een gratis shuttlebus naar de dichtstbijzijnde Ikea-winkel vanaf Osaka Station City. Dat is de dure naam die het intussen één jaar oude Japan Railways centraal station van Osaka aangemeten kreeg. En met reden, het complex is een kleine stad op zich dankzij een veelheid aan department stores, kantoorblokken, openbare ruimtes, panoramische parken op verdiepingen 14 tot 16, een cinemacomplex, het middelpunt van het Pokémon universum en honderden restaurants en koffiezaken.
Vanwege die eerste verjaardag werd er een schattenjacht doorheen Osaka Station City georganiseerd. En die was best moeilijk. De raadsels, schetsen van locaties met meer informatie en puzzelautomaten – oh ja, dit is Japan – hebben ons een dikke twee uur rond laten lopen. Ik voelde mezelf even terug lid op een scoutsvergadering. En iedereen die weet hoe plezant een knap in elkaar gestoken vergadering kan zijn, weet hoeveel pret we gisteren hadden. Meer van dat graag.
Nozawa Onsen
Zoals voor kastelen, (nacht)zichten, tuinen, onsen, heilige gronden, grote Boeddha’s, festivals, schrijnen, grotten, sake en Chinese wijken in Japan, bestaat er ook voor de poedersneeuwrijke skigebieden in dit land een ranking. Vorig jaar deden we nummer één aan, dus nu was het logischerwijs tijd voor nummer twee: Nozawa Onsen.
Dit 300 hectare grote skigebied bestaat sinds 1912 – exact een eeuw geleden – en is daarmee het oudste van Japan. Ook werd hier tijdens de olympische winterspelen van ’98 om de biatlontitel gestreden. Een glorieus evenement waaraan een veelheid aan afgeschenen posters in onze ryokan (lees: bed & breakfast) ons graag herinnerde. Maar buiten om van het verfijnde half pension te genieten en om vanonder onze futon naar de metersdikke sneeuw te kijken, hebben we er niet vaak vertoefd. Het weer was ditmaal immers fantastisch en de pistes lagen er onberispelijk en – zoals steevast in Japan – nagenoeg verlaten bij. Een mens zou gek moeten zijn om daar niet van te genieten. En wanneer de spieren ons lieten weten dat het genoeg was, dompelden we hen onder in één van de dertien gratis toegankelijke warmwaterbronnen die het dorpje rijk is.
Het skigebied Nozawa Onsen is evenzeer een aanrader als Niseko United, al was het maar vanwege de fenomenale skyline course. Kilometers lang daal je hier, aan de hand van afgereden rode en zwarte pistes, over een metersbrede heuvelrug af met aan weerszijde niets dan panorama’s om bij te gaan liggen. Al herinner ik me niet daar onderuit te zijn gegaan.
Hanatouro: Higashiyama
Een waterval aan blogposts deze week, en het is nog niet voorbij. Vanavond vertrekken we immers op skireis naar Nozawa Onsen, maar gisterenavond waren het de met papieren lantaarns verlichtte straten van Higashiyama, Kioto die een glimlach op mijn – achter een fototoestel verstopte – gezicht toverden.
Net zoals tijdens de Arashiyama hanatouro, enkele maanden geleden, wordt gedurende tien dagen een netwerk aan op zich al pittoreske straten ‘s avonds extra verlicht. En dat houdt niet op bij de papieren lantaarns die de oude straatstenen van een warme gloed voorzien. Ook tempels, authentieke woningen en de natuur worden van een laagje lichtverf voorzien. Die schoonheid spoort menig vrouwelijk Japanner dan weer aan om zich traditioneel te kleden (lees: op te maken als een maiko). Daarbij kwamen nog enkele spontane sneeuwvlokken en het winterwonderland tafereel was compleet. En dat eigenlijk gewoon op mijn weg naar huis.
Ise
Elke maand organiseert de universiteit van Kioto, mijn huidige werk- en lesgever, een activiteit voor haar buitenlandse studenten. Meestal kort van duur (samen Japanse desserten maken, een initiatie Japanse dans, een les in yukata en kimono aanschieten,…) en tegen een kleine betaling. Groot was dan ook mijn enthousiasme toen iets minder dan een maand geleden werd bekend gemaakt dat op 7 maart een volledig gratis daguitstap naar het heiligdom der heiligdommen in Japan zou ingelegd worden: de schrijnen van Ise.
De Ise Jingū (te vertalen als grote schrijn van Ise) is een complex van Shintoschrijnen, gelegen in de stad Ise in de prefectuur Mie. Doorgaans wordt de naam gebruikt om te refereren aan de twee primaire schrijnen; de (内宮, Naikū) en (外宮, Gekū).
De binnenste schrijn, Naikū, ligt in de plaats Ujitachi, ten zuiden van centraal-Ise en is gewijd aan de godin Amaterasu-ōmikami. De andere schrijn, Gekū, ligt ongeveer zes kilometer van Naikū en is gewijd aan Toyouke no ōmikami, de godheid van landbouw en industrie. Naast Naikū en Gekū bevat het complex nog ongeveer 123 andere schrijnen, waarvan 91 verbonden met Naikū en 32 met Gekū.
De schrijn was volgens de overlevering de standplaats van de Heilige Spiegel. Het is een van de heiligste en belangrijkste plekken binnen het Shintoïsme. Toegang tot de locatie is sterk aan banden gelegd; bezoekers mogen doorgaans niet meer zien dan de daken van de centrale gebouwen. De gebouwen zelf staan verborgen achter houten schuttingen. De hogepriesters en -priesteressen van de Ise Jingū moeten traditiegetrouw afkomstig zijn uit de Japanse keizerlijke familie. Het grondgebied van de schrijnen maakt deel uit van het Nationaal Park Ise-Shima.
Ik was niet de enige geïnteresseerde en er moesten trekloten aan te pas komen om te bepalen wie zich ‘s ochtends om 6 uur uit zijn bed mocht hijsen. Ik en meer Chinezen dan er op vijf handen te tellen zijn bleken onder de gelukkige deelnemers. Zo’n tour is overigens nefast voor de kwaliteit en kwantiteit van mijn foto’s, maar hieronder doe ik toch een poging om mijn ervaring visueel te delen.
Ski Jam Katsuyama
Naast de (nog steeds) fascinerende cultuur en gelauwerde keuken is de natuurlijke variëteit één van de redenen bij uitstek om graag in Japan te wonen. In de winter betekent dat de bergtoppen van Centraal-Japan opzoeken voor een lading verse poedersneeuw. En dat terwijl er 4u verderop de snelweg – waar we wonen – al een aangenaam vleugje lente in de lucht hangt.
Onze meerdaagse skivakantie komt er later deze week aan, maar we konden het niet laten om ons vooraf al een dagje te verdiepen in het betere bochtenwerk zodat we er binnenkort helemaal opgewarmd in kunnen vliegen. Dat en omdat een dag extra in de sneeuw gewoonweg leuk meegenomen is. Zeker als die gevolgd wordt door een uurtje de spieren ontspannen in een onsen. In die laatste was het heerlijk ontspannen, maar op de piste was het inspanning geblazen. Het sneeuwde en mistte hevig en de piste lag er door die verse sneeuw met momenten woest bij. Niet ideaal voor de snelheidsduivel in me, maar wel ideaal om de finesses van het sneeuwplankrijden weer helemaal onder de knie te krijgen na een jaar ongebruik.
Ski Jam Katsuyama is met 12 pistes en weinig off piste verre van een gigantisch gebied, maar wel divers genoeg voor wie een paar uur pret wil. Ideaal dus voor een daguitstap, al mocht dat natuurlijke sneeuwkanon afgelopen vrijdag wel een tandje minder.
Kumano Kodo
Net zoals in november, trokken we er afgelopen (verlengd) weekend op uit om aan de hand van een monitor tour een stukje ruraal Japan te verkennen. Deze rondreizen worden door de Japanse overheid georganiseerd voor buitenlanders met een verblijfsvergunning, om aan de hand van hun feedback het reisaanbod voor internationale toeristen bij te schaven. In ruil voor die enquête krijg je een parel van een reis voor een fractie van de prijs. Wat een mooie slogan bedenk ik net.
Ditmaal trokken we richting het Kii schiereiland in de Wakayama prefectuur, zo’n 100 kilometer ten Zuiden van onze woonplaats. Hier vind je de bakermat van het Japanse geloof terug. Dat resulteert in een hele hoop UNESCO-werelderfgoedsites en pelgrimsroutes zonder weerga qua pracht in de wereld. Kruid dat af met een overnachting bij lokale boeren, een warmwaterrivier en heel veel Japanse haute cuisine en je hebt een omschrijving van onze afgelopen dagen.
The Kii Peninsula (紀伊半島 Kii Hantō?) is the largest peninsula on the island of Honshū in Japan. The area south of the “Central Tectonic Line” is called Nankii (南紀), and includes the most poleward living coral reefs in the world due to the presence of the warm Kuroshio Current, though these are threatened by global warming and human interference. Because of the Kuroshio’s strong influence, the climate of Nankii is the wettest in the Earth’s subtropics with rainfall in the southern mountains believed to reach 5 metres (200 in) per year and in the southeastern town of Owase it averages 3.85 metres (151.6 in), comparable to Ketchikan, Alaska or Tortel in southern Chile. When typhoons hit Japan the Kii Peninsula is typically the worst affected area and daily rainfalls as high as 940 millimetres (37 in) are not unknown.
Most of the Kii Peninsula is dense temperate rainforest since the climate even in the very limited lowlands is too wet for agriculture, and much of the coast consists of networks of small rias into which flow very steep and rapid streams characterised by a large number of high waterfalls. Forestry and fishing were the traditional economic mainstays of the region and remain important even today despite a declining population and labour force.
Het eerste hoogtepunt van onze driedaagse regenvrije – zie hierboven – rondreis was een overnachting bij een Japanse boerenfamilie. Zoals bijna alle landbouwers in de buurt waren zij gespecialiseerd in het cultiveren van tientallen soorten mikan of mandarijnen. Maar veel belangrijker was hun onmetelijke gastvrijheid en eeuwige glimlach. Op een halve dag hadden ze ons hart al veroverd. Ook het fenomenale diner en ontbijt werkte dat niet tegen. Evenals de prachtige zichten vanop hun hoogst gelegen velden waar we even hielpen met het plukken en vooral genoten van vers fruit.
Onze eindbestemming van de tweede dag, Kawayu Onsen (letterlijk: warme rivier natuurlijke warmwaterbron), was tevens een hoogtepunt om meteen terug naar te verlangen. Zoals de naam doet vermoeden verwarmd vulkanische activiteit hier de rivierbedding waardoor het water een temperatuur van een veertigtal graden aanneemt. Tel daarbij een hoop sterren, massa’s stoom, rijstpapieren lantaarns en voorafgaand een diner van drie cijfers – in Euro welteverstaan – en je hebt de meest relaxte/romantische avond die je kan wensen.
Vandaag stond dan de Kumano Kodo (letterlijk: Kumano oude weg) zelf – of toch een 7-tal kilometer van deze verzameling van wekenlang durende pelgrimsroutes dwars doorheen het schiereiland – op het programma. Een prachtige niet al te steile boswandeling die ons naar één van de drie grote Kumano schrijnen, het Hongu Taisha, voerde. Een aanrader evenzeer als de farm stay en rivierpret.
The Kumano Kodō (熊野古道?) is a series of ancient pilgrimage routes that crisscross the Kii Hantō, the largest Peninsula of Japan. These sacred trails were and are still used for the pilgrimage to the sacred site “Kumano Sanzan” (熊野三山), or the Three Grand Shrines of Kumano: Kumano Hongū Taisha (熊野本宮大社), Kumano Nachi Taisha (熊野那智大社) and Kumano Hayatama Taisha (熊野速玉大社). The Kumano Kodō pilgrimage routes that lead to Kumano can be geographically categorized into three sub-routes: “Kiji”, “Kohechi” and “Iseji”. The Kumano Kodō and Kumano Sanzan, along with Koyasan and Yoshino and Omine, were registered as UNESCO World Heritage on July 7, 2004 as the “Sacred Sites and Pilgrimage Routes in the Kii Mountain Range”.
Feestdagen 2011
Dit jaar vieren we alle feestdagen – op Sinterklaas na – in België. Maar welke afstand dan ook, we wensen jullie graag opnieuw van harte een fantastische feestperiode. En moge al je wensen uitkomen.
Een Vrolijk Kerstfeest…
En een Gelukkig Nieuwjaar!
Hanatouro: Arashiyama
Alhoewel ik tewerkgesteld ben aan Kyoto University lijk ik in mijn vrije tijd meer met (buitenlandse) studenten en professoren van Osaka University op te trekken. Dat komt omdat Lynn met de regelmaat van de klok wordt uitgenodigd op de leukste en meest extravagante gebeurtenissen en het steeds gedaan krijgt dat ik ook mee mag. Zo geschiedde ook gisteren.
Net nadat de piek van de herfstkleuren gepasseerd is en voordat de kerstcake wordt aangesneden is het in Japan de tijd van de ライトアップ of light up. Honderden fakkels, duizenden spots en miljoenen LED-lampjes verlichten dan Japanse tempels, oude wijken of speciaal opgetrokken constructies. Eén van die plaatsen is het rustieke Arashiyama nabij Kioto.
Daar hadden we gisteren een afspraak in het salon van één van Lynn haar professoren samen met een zestal andere buitenlandse studenten voor matcha en mochi. Nadien – wanneer de zon zich had ingeruild voor de maansverduistering – konden we (evenals een belachelijke hoeveelheid Japanners) genieten van de opgelichte bruggen, schrijnen, heuvelflanken en bamboebossen in en rond het stadje.
Vervolgens trokken we richting Kioto voor een diner in één van de duurste restaurants die ik hier reeds bezocht heb. Maar van dat prijskaartje hoefden wij ons (gelukkig) niets aan te trekken. Al voel ik me wel een beetje schuldig over hoe zwaar ik weer getrakteerd ben zonder zelfs maar op de ‘juiste’ universiteit te zitten. Maar dat verhinderde de verfijnde smaak en pret van een avondje onder buitenlanders allerminst.
Koyo: Shinnyodo
Exact een week na mijn bezoek aan het Tofukuji was het nog eens tijd om de Japanse herfstbladeren – ditmaal in een verder gevorderd stadium – een bezoekje te brengen. Daar waar het Tofukuji zowat bovenaan elk koyo-lijstje staat is het Shinnyodo, vlakbij mijn campus gelegen, nagenoeg onbekend. Maar dat contrast gaat niet op voor de pracht van het felle kleurenpalet.
Oranje, geel, rood en groen wisselden elkaar af in een strijd om de tempels, schrijnen en pagode op het domein van het Shinnyodo (voluit: Shinso-gokuraku-ji) te sieren. Een nieuwe herfstlievelingsplek in Kioto was geboren.
Koyo: Tofukuji
Japan is één van de weinige gebieden in Azië dat vier uitgesproken seizoenen kent (winter, lente, zomer en herfst dus). En daar zijn ze dan ook apetrots op. Nu ja, niet echt op hun bloederig warme zomer maar wel op hun fijne poedersneeuw, ontelbare kersenbloesems (sakura) en vurig pallet aan herfstkleuren (koyo).
De meeste toeristen bezoeken dit prachtige land in het voorjaar vanwege de witroze bloemen die aan de helft van Japans (doelbewust aangeplante) bomen verschijnen, maar ik plaats persoonlijk de metersdiepe poedersneeuw en – vooral – de herfstbladeren hoger op de trap der esthetica. En met mij mijn drang om alles wat mooi is fotografisch te documenteren.
Tijdens de laatste weken ben ik er dus een paar keer op uitgetrokken om de Japanse esdoorns en notenbomen in hoge concentratie en het nabijzijn van eeuwenoude tempels te vereeuwigen. De eerste locatie was het Tofukuji in het Zuiden van Kyoto. Alhoewel ik reeds vroeg op de ochtend aanwezig was, waren de busladingen vol Japanse toeristen (ja, hier reizen ze ook zo) dat ook. Gelukkig bevinden de meeste herfstbladeren zich boven de hoofden en kon dus niemand voor mijn lens springen. Later ontdekte ik nog een prachtig stukje tempelgrond met nagenoeg evenveel herfstkleuren dat overduidelijk door de georganiseerde reizen en wandelmapjes werd overgeslagen. Heerlijk, zo genieten van al die felle kleuren met een drankje en telelens in de hand.
