Archief voor "Queensland"

Terwijl ze in ons thuisland (Japan) het radioactieve drama onder controle proberen te krijgen, verblijven wij nog een week langer in Jessie haar kast van een villa aan de Gold Coast. Toen we hier eerst toekwamen was het weer fantastisch – overdag 30°C met ‘s avonds een warmteonweer – en de afgelopen dagen was het zo mogelijk nog beter. Dit stukje Oostkust van Australië heeft, net zoals de honderd kilometer hoger gelegen Sunshine Coast, zijn naam duidelijk niet gestolen.

En wat valt er in dat zalige weer beter te doen dan maximaal te genieten? In ons geval gebeurt dat met een regelmatig bezoekje aan Surfers Paradise, in de zwoele avondzon rondrijden in Jill haar nieuwe auto, drie nabijgelegen pretparken bezoeken en een gezonde balans tussen eten op restaurant en de culinaire meesters in onszelf naar boven halen. Allemaal op het gemak en met sunnies op onze neus.

Van die pretparken stond eergisteren WB Movie World – het down under equivalent van het Duitse pretpark – en gisteren Wet ‘n Wild Waterworld op het programma. Beide goed voor een gezonde portie aan adrenaline in de bloedbanen en relatief weinig aanschuiven. Morgen staat het laatste pretpark, Seaworld, ons op te wachten. Van het waterpretpark vinden jullie hieronder alvast een filmpje.

Vandaag bestond uit een dagje zonnebaden aan de laguna en shoppen in de winkelstraat van Airlie Beach. Dat krijg je ervan als je met een groep meiden op schok gaat natuurlijk. De dag hebben we afgesloten met een vlucht naar de Gold Coast van waaruit we morgen het schijnbaar wondermooie Byron Bay bezoeken. ‘s Avonds vliegen we al weer door naar Sydney. Over de afgelopen dag is er niet echt veel te vertellen. Dus ik houd het bij twee foto’s getrokken in de schroeiende Australische zon.

Zoals aangekondigd hebben we vandaag doorheen de wateren van The Whitsunday Islands gescheurd met behulp van niet minder dan 700 paarden die achteraan een uit de kluiten gewassen zodiac hingen. Dat zorgde niet alleen voor een hoge hoeveelheid hartkloppingen, maar ook voor een snelle trip naar enkele verder van het vasteland gelegen locaties in de eilandengroep. Eén daarvan was Whitehaven Beach, met zijn grote spierwitte puur silica zandstrand regelmatig uitgeroepen tot mooiste strand ter wereld. Hier hebben we de lunch en namiddag doorgebracht.

Voor de middag zijn we op twee verschillende locaties gaan snorkelen. De eerst keer konden we het water in bij een fringing reef, een stuk koraalrif – in dit geval technisch gezien onderdeel van het Great Barrier Reef – dat zich rondom een eiland heeft gevormd. Op de tweede locatie lag het rif dieper (eerder 5 meter dan 1 meter onder het wateroppervlak) en was het vooral om de onderwater fauna te doen. Een grote hoeveelheid vissen schoolt hier immers samen in de 28 graden warme wateren. Onder hen enkele napoleonvissen, een maanvis, enkele papegaaivissen en ook heel even een zeeschildpad. Maar beter dan ze allemaal op te sommen is het onderstaande (relatief ruwe) filmpje dat ter plekke geschoten is.

Morgen verblijven we nog een laatste dag in Airlie Beach en ze voorspellen prachtig weer. ‘s Avonds arriveren we terug aan de Gold Coast.

Na een laatste rit in de stortregen van nog geen twee uur bereikten we de kort na de middag Airlie Beach, een schijnbare oase van blauwe hemel en – enkele uren later – avondrood zonlicht. Een laatste rit omdat het verder naar het Noorden zo’n slecht weer is dat het gebied nagenoeg ontoegankelijk is. Daarom hebben we wijselijk besloten om na de Whitsundays (waar we nu zijn toegekomen en Airlie Beach een uitvalsbasis toe vormt) per binnenlandse vluchten terug naar het Zuiden te trekken en zo Cairns en het Outer Great Barrier Reef waarschijnlijk in te ruilen voor Sydney. Want bij vakantie hoort nu eenmaal eerder stralende zon dan een permanente wolkbreuk. Deze wijziging in de plannen geeft ons tevens de mogelijkheid om nog wat extra tijd met Jessie en Phil te spenderen.

Afgelopen namiddag hebben we niet veel meer gedaan dan door het relaxte en gezellige Airlie Beach gekuierd (indien van het vrouwelijke geslacht, lees: geshopt) en de mooie beachwalk en jachthavens verkend. Morgen staat een adrenaline verhogende power boating trip doorheen de Whitsundays op het programma met een lunch op Whitehaven Beach, het mooiste strand ter wereld, en enkele snorkelspots in deze zuidelijke riffen van het Great Barrier Reef. Ook morgen zou zonneschijn zeer welkom zijn, maar mocht het toch terug regenen worden we gewoon iets sneller nat dan gepland.

Vandaag slechts één echt hoogtepunt: de Capricorn Caves. Verder was het een lange regenachtige rit van het ruige Rockhampton naar het – toegegeven – iets minder ruige Mackay. Daar verblijven we à l’improviste in een motel omdat onze kampeerplannen in het mooie Cape Hillsborough letterlijk in het water gevallen zijn. Maar het hoogtepunt van die overnachting, de wilde wallabies die rond valavond en vroeg in de ochtend te zien zijn, hebben we nog net kunnen meepikken tijdens een mislukte poging om de tent droog op te zetten.

Los van het licht tegenstekende weer zijn de canelands, een honderden kilometers lange aaneensluiting van rietsuikervelden die doorsneden worden door een web aan spoorlijnen om de oogst te transporteren, wel een prachtige omgeving voor een lange rit. Dat waren de Capricorn Caves ook. Vooral het stukje speleologie met kaarslicht maakte er de beste grottentocht van de afgelopen jaren van (inclusief het laatste SOLL-weekend waaraan ik deelnam).

Vandaag hebben we de Capricorn Coast – in feite net ten noorden van de Steenbokskeerkring – in één trek doorkruist. Van Hervey Bay tot Rockhampton, de beef capital van Australië. Onderweg hebben we even halt gehouden in het pittoreske Childers, een dorpje met een hoog western gehalte. Dat heeft Rockhampton trouwens ook, alleen mag je hier ‘pittoresk’ gerust vervangen door ‘ruig’. De donkere straten worden hier naar ‘t schijnt ‘s nachts afgeschuimd door gepimpte wagens van hillbilly bendeleden en alle mooie gebouwen staan op nog geen 200 meter van elkaar. Maar wat is de steak hier lekker.

Rockhampton is dan ook maar een stop voor de nacht op onze weg naar Cape Hillsborough, waar we morgen toekomen na een rit langs Yeppoon en de Capricorn Caves.

De afgelopen twee dagen hebben we het Australische vasteland opnieuw ingeruild voor een zandeiland. Ditmaal het grootste ter wereld en volledig beschermd als UNESCO werelderfgoed.

The island is considered to be the largest sand island in the world at 1840 km². It is also Queensland’s largest island, Australia’s sixth largest island and the largest island on the East Coast of Australia. The island has rain forests, eucalyptus woodland, mangrove forests, wallum and peat swamps, sand dunes and coastal heaths. It is made up of sand that has been accumulating for approximately 750,000 years on volcanic bedrock that provides a natural catchment for the sediment which is carried on a strong offshore current northwards along the coast. Unlike many sand dunes, plant life is abundant due to the naturally occurring mycorrhizal fungi present in the sand, which release nutrients in a form that can be absorbed by the plants. Fraser Island is home to a small number of mammal species, as well as a diverse range of birds, reptiles and amphibians, including the occasional saltwater crocodile.

Omdat Fraser Island in essentie één grote prachtige zandbak is, zijn enkel uit de kluiten gewassen 4×4 wagens toegelaten op het eiland. Daarom hebben we een tweedaagse tour zo’n voertuig geboekt. En die tour viel reuze mee. Professioneel, verzorgd, correct,… met andere woorden meer dan zijn geld waard (ook al kostte het ons een klein fortuin).

Op de eerste dag werden we langs Basin Lake gebracht en ondernamen we enkele bush walks om – na een heerlijke lunch – bij het wondermooie Lake McKenzie toe te komen voor een urenlange zwempartij temidden van driekleurig water en oogverblindend wit zand. Dineren en overnachten deden we in een meer dan degelijke wilderness lodges in het Kingfisher Bay Resort.

Vandaag bezochten we het aangespoelde wrak van de Maheno, namen we een duik in de kraakheldere Eli Creek, scheurden we over de 70 Mile Long Beach, beklommen we de kliffen van Indian Head en baadden we in de Champagne Pools. Stuk voor stuk onvergetelijke momenten.

Ook de afgelopen twee dagen konden we niet klagen wat betrof wildlife. Zowel de befaamde dingo als een meterslange leguaan als een python waren enkele van de ontmoette (en lustig gefotografeerde) diersoorten.

Onze dag startte met een kort bezoek aan Noosa Heads National Park, één van de twee locaties – naast Magnetic Island – die we bezoeken waar koala’s in het wild te bekijken zijn. En ‘in het wild’ betekent blijkbaar ‘uiterst moeilijk’. Zonder de nodige aanwijzingen van andere wandelaars en een ranger hadden we er nooit één gezien. Ze zijn zo klein en zitten zo hoog. Gelukkig was onze zoektocht niet voor niets aangezien deze ons langs fenomenale uitzichten op de beste surf van de Sunshine Coast bracht, te midden van welriekende eucalyptusbomen. Op het einde van de wandeling werden we dan toch getrakteerd op het ontegensprekelijk adorabele aanzicht van een slapend koalabeertje.

Na meerdere scenic routes doorheen het hinterland, voerde de planning ons naar Tin Can Bay en Rainbow Beach. Beide slaperige en zeer uitgelaten kustdorpjes die fantastisch zijn om even halt in te houden en om hun paradijselijke strand te verkennen. Na onze voeten nat gemaakt te hebben zijn we doorgetrokken tot het uiterste puntje gekend als Inskip Point, slechts door een zeestraat van enkele honderden meters gescheiden van Fraser Island, om daar een zonsondergang ‘uit de boekjes’ te aanschouwen. Morgen en overmorgen staat het UNESCO werelderfgoed Fraser Island zelf op het programma.

Na een kort bezoek aan de zakenwijk van Brisbane hebben we vandaag de overstap van Gold Coast naar Sunshine Coast gemaakt. De afgelopen dag bestond voornamelijk uit panoramische routes doorheen het hinterland. Hoogtepunt hiervan waren de Glass House Mountains.

The Glass House Mountains are a group of eleven hills that rise abruptly from the coastal plain on the Sunshine Coast, Queensland, Australia. The highest mountain is Mount Beerwah at 556 m above sea level, but the most identifiable of all the mountains is Mount Tibrogargan which appears like a giant ape sitting by the roadside staring out to sea.

Oorspronkelijk stond de beklimming van Mt. Beerburrum of Mt. Ngungun – de twee eenvoudigste – op het programma, maar zelfs dat werd overbodig na het ontdekken van een locatie met een uitmuntend overzicht van de omgeving. Dat gaf ons tijd om eerder op onze eindbestemming van vandaag, Noosa, aan te komen. Dit is de mondaine badstad van Oost-Australië. Het Knokke of Saint-Tropez zoals u wil. Al moet ik toegeven dat die laatste stad er toch nog een tikkeltje poepsjieker uitziet. Echter, het is hier aangenaam vertoeven en ons stekje voor één nacht is meer dan zijn geld waard. Voor amper de prijs van een hostelkamer beschikken we over een appartement waar een suite in een groot hotel moeite mee zou hebben om onder tafel te krijgen.

Morgen reizen we door naar Hervey Bay, onze uitvalsbasis voor Fraser Island, langs het wondermooie Rainbow Beach. En vroeg in de ochtend zouden de koala’s uit de bomen in onze nek moeten springen. We zullen zien wat dat gaat geven.

Lees verder

Zowel gisteren als het merendeel van vandaag hebben we op Moreton Island gespendeerd. Dit grote zandeiland ligt op zo’n 70 minuten varen voor de kust van Brisbane en is gekend voor zijn scheepswrakken waar naar gesnorkeld kan worden, wilde dolfijnen die bij zonsondergang gevoederd worden en reusachtige zandduinen waar van afgegleden – of om de correcte term te gebruiken: sand tobogganing – kan worden. Allemaal activiteiten die we met plezier ondergingen. Dat en heel veel genieten. Van de zon, van de zee en van de prachtige uitzichten.

Sinds zaterdag heeft ook Jill, een ex-klasgenote van Jessie, ons vervoegd. Jessie heeft ons dan weer – zij het hopelijk voor even – sinds enkele uren verlaten. Opnieuw drie vrouwen en één man sterk maken we ons dan ook op voor de Sunshine Coast die morgen voor onze ogen ontwaakt.