Ouders in Japan – Kioto
Voor Kioto, de parel der oude Japanse hoofdsteden en thuisplaats van mijn bureau, trokken we twee dagen uit. Veel te weinig volgens sommigen – er valt immers zoveel te zien – maar net goed volgens ons. Zo ben je genoodzaakt om het bij de crème de la crème te houden, waardoor je minder kans loopt dat de tempelmoeheid toeslaat. Want tempels, schrijnen, architecturale statements en andere bezienswaardigheden zijn er overal in Kioto, maar wij hielden het dus op de mooiste: het Yasaka schrijn, de Nishiki markt waar alles Japans en eetbaars te koop is, de oude wijk Higashiyama, de Motomachi en Teramachi winkelstraten, het zilveren paviljoen met zijn fenomenale steentuin, de Gion geishawijk, het gouden paviljoen dat schitterde in de namiddagzon, de Ryoanji tempel met de (ietwat teleurstellende) bekendste steentuin ter wereld en – onze favoriete tempel – de imposante Kiyomizudera.
Net buiten Kioto bezochten we het Fushimi Inari schrijn, bekend omwille van zijn duizenden (letterlijk te nemen) torii die elkaar met een dertig centimeter speling opvolgen van voet tot top van de berg. Ook het hypermoderne station van Kioto pikten we onderweg mee.
Ouders in Japan – Osaka
Osaka, onze metropool om de hoek, hebben we in twee keer bezocht: op een regenachtige dag en op een zonnige namiddag. Gelukkig is de weersvoorspelling in Japan reeds enkele dagen op voorhand uiterst accuraat en hadden we de planning in overeenstemming bijgesteld.
Zo bezochten mijn ouders het fantastische Kaiyukan aquarium net wanneer het er met bakken uitviel en konden we de Shitennoji tempel en de oude (en toegegeven, ietwat gure) binnenstad verkennen zonder nood aan een paraplu. Van onze aanwezigheid in Tennoji hebben we tevens gebruik gemaakt om ons favoriete tonijnrestaurant aan mijn ouders voor te stellen. Bij het schrijven erover loopt het water me reeds terug in de mond. Mijn ouders zullen dan ook zonder twijfel bevestigen dat Japan geen gelijke kent wat betreft de hoeveelheid aan culinaire meesterwerken die je overal voor geen geld kan nuttigen.
Op terugweg van Nara (zie binnenkort) zijn we tot slot enkele uren van de namiddagzon gaan genieten aan het kasteel van Osaka.
Ouders in Japan – Kobe & Sumahama
Onze lange rondreis langs het Izu schiereiland, dwars doorheen de Japanse alpen en langs de Japanse Westkust eindigde de voorgaande dag in Ibaraki. Zeg maar bij ons thuis. Ook voor mijn ouders zou dit gedurende vijf dagen een uitvalsbasis worden om de regio met de hoogste concentratie aan bezienswaardigheden in Japan te verkennen: Kansai.
De eerste dag stonden Kobe (herinner u ‘het Yokohama van het Zuiden’) en Sumahama gepland vanwege het voorspelde goede weer. In Kobe bezochten we de pittoreske handelaarswijk Kitano, Chinatown, de brede moderne winkelstraten en kleine zaakjes onder het spoor, Meriken Park en Kobe Harborland. Een deel daarvan in de voormiddag, een deel ‘s avonds. Want tussenin brachten we een bezoek van enkele uren aan het strand van Suma, gelegen op een half uurtje van centraal Kobe.
Tot onze grote verbazing waren alle houten cafés en restaurants op het strand – die afgelopen zomer nog permanente structuren leken – verdwenen. Evenzo waren de vele badgasten. Gelukkig stonden de palmbomen er nog en was het aangenaam uitrusten op het strand. Het water zelf was nog net warm genoeg voor een aangename zwempartij, al was duidelijk niet iedereen het daarover met me eens.
Ouders in Japan – Tottori
Een woestijn in Japan? Die bestaat. Er ‘wonen’ zelfs kamelen als je de Japanners mag geloven. Welkom in Tottori, de Sahara van Japan.
Kamelen waren er inderdaad, evenals zandsculpturen. Beide zijn ze er ongetwijfeld op even natuurlijke wijze terechtgekomen. Maar het plaatje klopt wel. Alhoewel technisch gezien niet meer dan een enkele vierkante kilometer grote gebied aan hoge zandduinen, lijkt het er wel degelijk op een stukje zandwoestijn. Vooral de combinatie met de zee, een kleine oase en de muur aan Japanse fotografen maken het een uniek stukje woestijn dat uitnodigde tot heel wat pret.
Na een bezoek aan de zandvlakte en het stadje Tottori zelf – met zijn oude kasteelruïne en goedkope Koreaanse eten – bezochten we de volgende ochtend de grillige kustlijn aan de hand van een uur durende boottocht. Meer dan spectaculair genoeg om niet over te slaan (zoals velen doen).
Ouders in Japan – Kinosaki Onsen
Oorspronkelijk wilden we nabij Amanohashidate logeren, maar alle hotels waren er zo ongelofelijk duur met als enige meerwaarde de nabijheid tot de zandbank in kwestie. Dan maar op zoek naar een even stevig geprijsd hotel aan de Japanse Westkust dat wel een unieke meerwaarde biedt. En zo belandden we in Kinosaki Onsen, een kuuroord ontsproten rond een zevental publieke baden die het vulkanisch opgewarmde water uit de ondergrond gebruiken om Japanners van heinde en verre aan te trekken.
Overal in Japan (en Taiwan) zijn er dergelijke dorpjes, maar Kinosaki Onsen is anders. Eerst en vooral zijn de voornaamste baden hier de publieke baden (en niet die van het hotel zelf), wat iedereen de straat opstuurt. Ten tweede moet je traditionele Japanse kledij aanhebben om de badhuizen binnen te mogen. Dat zorgt voor een straatbeeld vol gasten die in een kimono of yukata gekleed gaan terwijl ze op houten geta sloffen. Tot slot zijn alle badhuizen (en de meeste hotels) gelegen rond een gezellig kanaal voorzien van pittoreske bruggen en treurwilgen die ‘s avonds feeëriek verlicht worden. Dat alles maakt de sfeer uniek en simpelweg fantastisch. Ook de tijd van het jaar was ideaal om bij het buitenkomen van de 57°C warme baden te kunnen afkoelen zonder risico op een stevige verkoudheid de volgende ochtend.
Ouders in Japan – Amanohashidate
Amanohashidate of ‘brug in de hemel’ is één van de drie beroemde zichten van Japan. In het land van de rijzende zon maken ze trouwens graag lijstjes van drie: de drie mooiste (berg)kastelen, de drie bekendste festivals, de drie beste nachtzichten, de drie oudste/bekendste kuuroorden,… Maar van al die lijstjes is dat van de drie beroemdste zichten heer en meester. De andere twee zichten zijn trouwens Matsushima en Miyajima. Dat laatste stond een dikke week later op het reisprogramma.
Amanohashidate is a 3.6 kilometer long, pine tree covered sand bar, spanning across Miyazu Bay on the Tango Peninsula in northern Kyoto Prefecture. It is ranked as one of Japan’s three most scenic views (nihon sankei).
To view the sand bar as a “bridge in the heaven”, turn your back towards the bay, bend over and look at it from between your legs. Travelers to Amanohashidate have been doing so for more than a millenium.
At the southern end of the sand bar, which is just a few steps from the railway station, stands Chionji, a nice Buddhist temple with a small tahoto, a kind of pagoda which still resembles the Indian stupa more than the more common three and five storied Japanese pagoda.
Zoals hierboven beschreven geschiedde. Onze eerste stop – na een lunch te midden van de naaldbomen in het mulle zand van de zandbank – was de zetellift die ons naar een bergtop ten Noorden van ‘de brug’ bracht. Het voornamelijk op kinderen gerichte pretparkje op diezelfde locatie wist ons niet zo te boeien, maar het uitzicht over de golf en binnenzee is er fenomenaal. Beter dan het uitzichtpunt aan de overkant als het je louter om de zandbank en bijhorende tussen-de-benen-foto te doen is. Al heb je van daaruit een nog breder zicht op de omgeving en is het volledig gratis als je de auto en de benen pakt in plaats van de kabelbaan (die trouwens maar tot een lager punt gaat).
Ouders in Japan – Kanazawa
Kanazawa, gelegen aan de Japanse Oostkust op ongeveer dezelfde breedtegraad als Nikko, wordt naast ‘het Kyoto van het Noorden’ ook de’ hoofdstad van de sushi’ genoemd. Een kans om beide claims te onderzoeken konden we niet laten liggen.
Ons startpunt was het kenrokuen, de bekendste Japanse tuin en prominent voorzitter van de nationaal beroemde lijst der drie mooiste Japanse tuinen. Zoals alles typisch Japans (van bonsai tot kalligrafie) draait het hier om de details. Het subtiele samenspel van mossoorten die met de hand millimeter per millimeter onderhouden worden, de specifieke opeenvolging van verschillende soorten stenen die het pad markeren, het nauwkeurig uitgekozen kleuren- en vormenpallet van bladeren van bomen in elkaars buurt. Een Japanse tuin op zijn best.
Aan de overkant van de straat bevindt zich het kasteel van Kanazawa. Als je langs de achterkant toekomt – zoals ons – lijkt dit op het eerste zicht niet veel speciaals. Eenmaal aan de voorzijde gekomen valt echter de (naar Japanse standaarden) omvang en unieke vorm op. Een welkome toevoeging in het lijstje van bezochte Japanse kastelen.
Meer naar het centrum van de stad bevinden zich enkele authentieke geishabuurten. Vandaar ‘het Kyoto van het Noorden’. Alhoewel mooi en soms net uit een samuraifilm weggelopen (als er even niemand voor je lens loopt), zijn deze niet echt omvangrijk zoals in het Oosten van die laatst genoemde stad. Gelukkig herbergden ze wel een fantastisch restaurantje met een lekkere lunch. Geen sushi, die was pas voor ‘s avonds. Herinner u de biefstuk die in Takayama op onze tong smolt. Net hetzelfde maar dan met al het lekkers dat in de Japanse Zee rondzwemt. Heerlijk.
Ouders in Japan – Ogimachi
Nummer twee van de zes op de werelderfgoedlijst die mijn ouders tijdens hun rondreis in Japan aanschouwden: Ogimachi. Beschermd hier zijn het unieke uitzicht die drie dorpjes – samen Shirakawa-go genoemd – hebben dankzij de aanwezigheid van de authentieke boerderijen of gassho-zukuri. Deze laatsten doen tegenwoordig nagenoeg allemaal dienst als guesthouse zodat een honderdtal gelukkige toeristen kan genieten van de zonsondergang tussen de goudgele rijstvelden en de ochtendmist die de de rieten puntdaken omsluierd.
Wij verbleven in Ogimachi, het grootste van de drie dorpen. Slapen gebeurt – zoals in elke ryokan – op tatami matten in de aanwezigheid van een gasvuurtje. Alhoewel het nog geen oktober was werd het er ‘s nachts immers reeds lekker koud. Geen wonder dat hier ‘s winters enkele meters sneeuw valt. Dineren en ontbijten gebeurt in de aanwezigheid van de andere gasten (in ons geval nog één familie en een oude Japanner) en een binnenshuis open houtvuur. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat die twee maaltijden niet tot de beste van mijn hele leven behoorden.
Ogimachi zelf is te voet, met inbegrip van genoeg pauzes voor een paar honderd foto’s, op een namiddag te verkennen. Dat lijkt me zelfs het beste moment van de dag aangezien de kleuren van de valavond de rijstvelden – die volop geoogst werden – veranderden in velden van goud. Het woord prachtig doet dat zicht niet genoeg eer aan.
Ouders in Japan – Takayama
Als Matsumoto het hart van de Japanse alpen vormt, dan is Takayama de maag. Naast een pittoresk stadje dat uit het niets tussen de bergen lijkt op te duiken met een gezellig oud centrum is het immers ook het stukje Japan dat – naast Kobe – bekend staat om zijn rundvlees van belachelijk goede kwaliteit. Smelten op de tong is hier een understatement.
Verder wordt Takayama overdag – want alles sluit er tegen 5 uur in de namiddag (net België) – gekenmerkt door een handvol authentieke sake brouwerijen, straten van prachtige houten voorgevels die recht uit het Edo tijdperk lijken te komen, twee ochtendmarktjes vol proevertjes en een museum waarin tegen betaling de draagbare schrijnen te bewonderen zijn die vroeger gratis over de stad verspreid stonden. Daarnaast is het de uitvalsbasis bij uitstek om Ogimachi (zie morgen) als dagtrip te bezoeken.
Ouders in Japan – Kamikochi
Na een ontelbaar aantal haarspeldbochten, die ons dwars doorheen de Japanse alpendorpjes voerden, arriveerden we bij één van de grote parkings die het begin van het Kamikochi-dal signaleren. Hier ben je verplicht je trouwe vierwielige stalen ros achter te laten en de laatste tien kilometer tot het nationale park per bus af te leggen. Of per taxi, omdat we nu eenmaal graag in stijl reizen.
Kamikochi is a popular resort in the Japanese Alps of Nagano Prefecture, offering some of Japan’s most spectacular mountain scenery. It is a roughly 15 kilometer long plateau in the Azusa River Valley, about 1500 meters above sea level. It is surrounded by tall mountains, including Nishihotakadake (2909 m), Okuhotakadake (3190 m), Maehotakadake (3090 m) and the active volcano Yakedake (2455 m).
Net zoals in de andere nationale parken wereldwijd kan je jezelf dagenlang uitleven door één van de vele bergen te beklimmen aan de hand van kuitenbijters van hiking trails, maar je kan ook gewoon een eenvoudig te bewandelen pad op de valleibodem volgen dat je in enkele uren langs alle hoogtepunten voert. En die waren de moeite. Van mangroves geworteld in kristalhelder water dat een venster vormt op de fel geschakeerde ondergrond tot spierwitte uitgestorven bomen in een azuurblauwe rivier omringd door uitlopers van een actieve vulkaan die zich hier en daar laat kenmerken door middel van een geiser of een plas kokend water. Het meest bewonderenswaardig is bijgevolg misschien wel de gigantische afwisseling in biodiversiteit die je tijdens één wandeling bezoekt.
