Ouders in Japan – Ogimachi

Nummer twee van de zes op de werelderfgoedlijst die mijn ouders tijdens hun rondreis in Japan aanschouwden: Ogimachi. Beschermd hier zijn het unieke uitzicht die drie dorpjes – samen Shirakawa-go genoemd – hebben dankzij de aanwezigheid van de authentieke boerderijen of gassho-zukuri. Deze laatsten doen tegenwoordig nagenoeg allemaal dienst als guesthouse zodat een honderdtal gelukkige toeristen kan genieten van de zonsondergang tussen de goudgele rijstvelden en de ochtendmist die de de rieten puntdaken omsluierd.

Wij verbleven in Ogimachi, het grootste van de drie dorpen. Slapen gebeurt – zoals in elke ryokan – op tatami matten in de aanwezigheid van een gasvuurtje. Alhoewel het nog geen oktober was werd het er ‘s nachts immers reeds lekker koud. Geen wonder dat hier ‘s winters enkele meters sneeuw valt. Dineren en ontbijten gebeurt in de aanwezigheid van de andere gasten (in ons geval nog één familie en een oude Japanner) en een binnenshuis open houtvuur. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat die twee maaltijden niet tot de beste van mijn hele leven behoorden.

Ogimachi zelf is te voet, met inbegrip van genoeg pauzes voor een paar honderd foto’s, op een namiddag te verkennen. Dat lijkt me zelfs het beste moment van de dag aangezien de kleuren van de valavond de rijstvelden – die volop geoogst werden – veranderden in velden van goud. Het woord prachtig doet dat zicht niet genoeg eer aan.