Ouders in Japan – Miyajima

Miyajima, parel in de Seto binnenzee: een schrijn dat op de UNESCO werelderfgoedlijst pronkt, een bergtop met een fenomenaal uitzicht over de binnenzee, verdoken zandstranden in elke baai, prachtige natuur en meer oesters in banken voor de kust dan een hongerige Jonas in zijn hele leven opgegeten krijgt. Alles – ook het weer – zat mee voor een fantastische dag in het bijzijn van mijn ouders.

We arriveerden op het eiland net voor laagtij. Oorspronkelijk dacht ik dat dit een probleem zou worden om mooie foto’s van de ‘drijvende torii‘ die het Itsukushima schrijn kenmerkt te nemen, maar niets bleek minder waar. Het water stond nog net hoog genoeg voor een mooie reflectie, maar niet zo hoog dat je – na even wachten – niet tot vlak aan de poort kon voor mooie close-ups. Ook het schrijn zelf was te verkennen en fotograferen vanaf plaatsen waar anders zeewater staat. Mijn dag was al goed en werd er beter op.

Net voor de middag trokken we richting de top van Mt. Misen, met zijn 500 meter de hoogste berg van het eiland. Daarvan hebben we de eerste vierhonderd meter afgelegd aan de hand van twee kabelbanen met elk een spectaculair uitzicht, al bleef de bloemeké behouden voor het uitzichtplatform op de top. Ooit (lees: toen Lynn hier laatst was) zaten hier ook nog ‘wilde’ Japanse makaken, maar die zijn intussen verwijderd vanwege agressie ten opzichte van bezoekers.

Lunchen deden we terug aan de voet van de berg met een flinke portie oesters. De rest van de namiddag was voorbehouden voor het bekijken van het stijgende tij aan het Itsukushima schrijn terwijl de zon haar goudgele stralen op het eiland liet neerdalen. Een mooiere afsluiter kon er niet zijn.