Ditmaal trokken we richting het Kii schiereiland in de Wakayama prefectuur, zo’n 100 kilometer ten Zuiden van onze woonplaats. Hier vind je de  bakermat van het Japanse geloof terug. Dat resulteert in een hele hoop UNESCO-werelderfgoedsites en pelgrimsroutes zonder weerga qua pracht in de wereld. Kruid dat af met een overnachting bij lokale boeren, een warmwaterrivier en heel veel Japanse haute cuisine en je hebt een omschrijving van onze afgelopen dagen.

The Kii Peninsula (紀伊半島 Kii Hantō^?) is the largest peninsula on the island of Honshū in Japan. The area south of the “Central Tectonic Line” is called Nankii (南紀), and includes the most poleward living coral reefs in the world due to the presence of the warm Kuroshio Current, though these are threatened by global warming and human interference. Because of the Kuroshio’s strong influence, the climate of Nankii is the wettest in the Earth’s subtropics with rainfall in the southern mountains believed to reach 5 metres (200 in) per year and in the southeastern town of Owase it averages 3.85 metres (151.6 in), comparable to Ketchikan, Alaska or Tortel in southern Chile. When typhoons hit Japan the Kii Peninsula is typically the worst affected area and daily rainfalls as high as 940 millimetres (37 in) are not unknown.

Most of the Kii Peninsula is dense temperate rainforest since the climate even in the very limited lowlands is too wet for agriculture, and much of the coast consists of networks of small rias into which flow very steep and rapid streams characterised by a large number of high waterfalls. Forestry and fishing were the traditional economic mainstays of the region and remain important even today despite a declining population and labour force.

Het eerste hoogtepunt van onze driedaagse regenvrije – zie hierboven – rondreis was een overnachting bij een Japanse boerenfamilie. Zoals bijna alle landbouwers in de buurt waren zij gespecialiseerd in het cultiveren van tientallen soorten mikan of mandarijnen. Maar veel belangrijker was hun onmetelijke gastvrijheid en eeuwige glimlach. Op een halve dag hadden ze ons hart al veroverd. Ook het fenomenale diner en ontbijt werkte dat niet tegen. Evenals de prachtige zichten vanop hun hoogst gelegen velden waar we even hielpen met het plukken en vooral genoten van vers fruit.

Onze eindbestemming van de tweede dag, Kawayu Onsen (letterlijk: warme rivier natuurlijke warmwaterbron), was tevens een hoogtepunt om meteen terug naar te verlangen. Zoals de naam doet vermoeden verwarmd vulkanische activiteit hier de rivierbedding waardoor het water een temperatuur van een veertigtal graden aanneemt. Tel daarbij een hoop sterren, massa’s stoom, rijstpapieren lantaarns en voorafgaand een diner van drie cijfers – in Euro welteverstaan – en je hebt de meest relaxte/romantische avond die je kan wensen.

Vandaag stond dan de Kumano Kodo (letterlijk: Kumano oude weg) zelf – of toch een 7-tal kilometer van deze verzameling van wekenlang durende pelgrimsroutes dwars doorheen het schiereiland – op het programma. Een prachtige niet al te steile boswandeling die ons naar één van de drie grote Kumano schrijnen, het Hongu Taisha, voerde. Een aanrader evenzeer als de farm stay en rivierpret.

The Kumano Kodō (熊野古道^?) is a series of ancient pilgrimage routes that crisscross the Kii Hantō, the largest Peninsula of Japan. These sacred trails were and are still used for the pilgrimage to the sacred site “Kumano Sanzan” (熊野三山), or the Three Grand Shrines of Kumano: Kumano Hongū Taisha (熊野本宮大社), Kumano Nachi Taisha (熊野那智大社) and Kumano Hayatama Taisha (熊野速玉大社). The Kumano Kodō pilgrimage routes that lead to Kumano can be geographically categorized into three sub-routes: “Kiji”, “Kohechi” and “Iseji”. The Kumano Kodō and Kumano Sanzan, along with Koyasan and Yoshino and Omine, were registered as UNESCO World Heritage on July 7, 2004 as the “Sacred Sites and Pilgrimage Routes in the Kii Mountain Range”.

Een Vrolijk Kerstfeest…

En een Gelukkig Nieuwjaar!

Net nadat de piek van de herfstkleuren gepasseerd is en voordat de kerstcake wordt aangesneden is het in Japan de tijd van de ライトアップ of light up. Honderden fakkels, duizenden spots en miljoenen LED-lampjes verlichten dan Japanse tempels, oude wijken of speciaal opgetrokken constructies. Eén van die plaatsen is het rustieke Arashiyama nabij Kioto.

Daar hadden we gisteren een afspraak in het salon van één van Lynn haar professoren samen met een zestal andere buitenlandse studenten voor matcha en mochi. Nadien – wanneer de zon zich had ingeruild voor de maansverduistering – konden we (evenals een belachelijke hoeveelheid Japanners) genieten van de opgelichte bruggen, schrijnen, heuvelflanken en bamboebossen in en rond het stadje.

Vervolgens trokken we richting Kioto voor een diner in één van de duurste restaurants die ik hier reeds bezocht heb. Maar van dat prijskaartje hoefden wij ons (gelukkig) niets aan te trekken. Al voel ik me wel een beetje schuldig over hoe zwaar ik weer getrakteerd ben zonder zelfs maar op de ‘juiste’ universiteit te zitten. Maar dat verhinderde de verfijnde smaak en pret van een avondje onder buitenlanders allerminst.

Hieronder vind je de tracklog van deze trip terug.